8 februari 2005

Carnaval!

Altijd weer een groots en kleurrijk gebeuren hier op Curacao. Dan steekt het Oeteldonkse toch een beetje koud af. Maar ja, het tropisch klimaat leent zich ook beter voor vertoon van al dat schoons dan het gure Nederlandse weer. Weken van tevoren worden er al stellages gebouwd langs de kant van de weg. Er verschijnen hier en daar ook steeds meer stoelen die met een dikke ketting aan elkaar geketend zijn. Ik zie het een beetje als territorium gedrag. En dat is niet het enige oerinstinct dat boven komt drijven met de carnaval...

Arwin was goed uitgerust met zijn carnaval instrumentarium: een verrekijker voor mooie vrouwen en een 'Thomas de trein"-fluit om, als het 'wild' eenmaal in het visier kwam, de aandacht te trekken. Jong geleerd...

Deze keer was het belangrijk om een parkeerplaatsje in de buurt te vinden en dat valt niet mee. Men is hier zo slim om de weg op tijd af te sluiten, maar alternatieven zijn er nauwelijks. Voor Loes is het niet meer zo makkelijk om ver te lopen. Toch konden we nog een plaatsje vinden boven aan de Schottegatweg om vervolgens met de trap omlaag te gaan door een gezellig buurtje, waar ik overigens nog nooit geweest was. 

Eenmaal beneden aangekomen was daar onze vertrouwde stek waar we al jaren met onze vrienden club de carnavalsstoet zien. (ook een soort territorium dus) Precies voor de Colombiaanse biertent die ook dit jaar niet te klagen had over de omzet. Medeverantwoordelijk voor deze omzet was met name Sander, die voor een IT spoedklus bij Aqualectra overgekomen was uit Brazilie, Sao Paulo. Hij wilde zich echter direkt verontschuldigingen voor het feit dat hij op Curacao carnaval vierde en niet in zijn Brazilie. En ik weet waar hij het over heeft want in 1999 hebben we immers samen  carnaval gevierd in Salvador, Bahia, de stad van Terra Samba, Olodum en Chiclete. Hij verwonderde zich er nog over dat ik niet jaarlijks teruggekeerd ben zoals hijzelf. (Goed idee trouwens; ik zal er over nadenken)

En ik weet niet van wie dat Arwin het heeft, maar hij heeft zeker wel een scherpe blik en een goede neus. Dus toen ik ineens opgeschrikt werd door een schel fluitsignaal wist ik hoe laat het was. Met camera in de aanslag rende ik op de fluit af en jawel hoor... volgens sommige toch de mooiste vrouw van Curacao.

Op de dinsdagavond wordt alles nog eens dik overgedaan. Met het avondlicht lijkt het weer een heel andere optocht; wat mij betreft nog sfeervoller dan de zondagmiddag. Voor de fotoreportage moet ik verwijzen naar de albums onze huisfotograaf Peter Nijhuis, die ontzettend zijn best heeft gedaan. En in de uitzonderingsgevallen dat de carnavalsprinsessen niet direkt een uitdagende pose aannamen voor hem, was er Krijn om ze alsnog hiertoe te verleiden. Dit is hem wel toevertrouwd. Hij wist zelfs onze minister president Ys een dikke zoen op zijn wang te geven! Als die foto gelukt is kan die misschien gebruikt worden om hem te chanteren om de erkenning van het homo-huwelijk er alsnog door te drukken hier op de Antillen. En Lucy was daar om te zorgen dat de aandacht getrokken werd van het mannelijk gedeelte van de optocht.

Het was weer een mooie carnaval.