6 juni 2005

"En hoe is het met de tweeling?" Ja goed natuurlijk. Maar niemand vraagt hoe het nou met de ouders is! Nou... het is toch anders als destijds met Arwin. Hij sliep lange tijd tussen ons in en bij de eerste de beste kick kreeg de jongen meteen een borst in zijn gezicht gedrukt. Misschien dat hij daarom deze dagen weer zo jengelig is; hij verlangt terug naar die goeie ouwe tijd. Ik merkte weinig van dit intieme gebeuren en genoot van mijn verdiende nachtrust.

Nu echter is dit anders. Niet zozeer de verdiende nachtrust alswel het genieten daarvan. Waarschijnlijk beseffen de twee dat ze een kleine groeiachterstand goed te maken hebben en ze trekken dan ook om de 3 a 4 uur aan de bel; zowel overdag als 's nachts. Kishan is nog het meest fanatiek. Vandaag riep Loes ineens "Hij eet me op!". Lichtelijk overdreven maar het geeft aan dat ze beter beginnen te eten dan in het begin. Rayan doet het nog wat rustiger aan; voor hem geldt waarschijnlijk "eens de eerste, altijd de eerste". Hij maakt er nu geen wedstrijd meer van en blijft daarom ook wat kleiner dan broer Kishan. Gelukkig maar want anders zou de herkenning moeilijk worden.

Ook voor Arwin zijn dit vermoeiende weken, zeker als je dan ook nog eens mee moet naar het strand... En eenmaal in gestrekte houding uitgeteld lijkt hij wel erg groot geworden ineens.

 Afgelopen zondag was het weer een gezellige 'familiedag' op het strand bij Seaquarium. Het alombekende spektakel "Ter land Ter Zee en in de Lucht" werd daar georganiseerd. We kwamen als gebruikelijk laat aan, maar net op tijd om de laatste zeepkist omlaag te zien duiken. Dat mocht de pret niet drukken. Het was een mooi moment om samen met Arwin in het water te dobberen terwijl een Australische band op het strand lekkere muziek speelde en iedereen zich zichtbaar vermaakte. De kids waren in goede handen; blijkt bij iedereen toch oergevoelens los te maken wanneer zo'n hummeltje zich aan je vastklampt. Ik zag een ex-collegaatje, die toch al een eindje over de vruchtbare leeftijd heen is, genieten van Rayan.

Inmiddels beginnen we ietsje meer ervaring te krijgen in het transport van de club. Alhoewel niet iedereen nog zijn juiste plaats kent. Ik begrijp niet hoe dat in Nederland gaat met die kleine autootjes; met 1 kinderstoeltje en 2 maxi cosies is mijn auto behoorlijk gevuld. Dan nog een tweelingen kinderwagen achterin. Blijft een heel gesjouw. Gelukkig zijn er overal bereidwillige handen.

Afgelopen zaterdag werd de verjaardag gevierd van Elanna, de nieuwe dochter van Mark. Nieuw voor Mark, maar niet voor Jackeline want zij is al 11 jaar de trotse moeder. De wonderen zijn de wereld niet uit, zeker niet op Curacao. Het was een gezellig feestje hoewel ik grotendeels bezig was met voeren van de kroost; zo leek het tenminste.

Op een gegeven moment bereikte ons het trieste nieuws dat de 2-jarige dochter van een kennis van ons, die ook bij Loes op de creche zit, plotseling overleden is aan hersenvliesontsteking. Vrijdag met hoge koorts opgenomen in het ziekenhuis en 4 uur later overleden. Verschrikkelijk. Misschien dat het vaderschap wat losmaakt maar ik kreeg toch wel heel waterige ogen bij dit gruwelijke bericht. De dood is verschrikkelijk hard, zeker als het zo'n mooi jong kindje betreft. Er zijn dan geen woorden voor troost. Het houdt ons allemaal erg bezig en we zijn allemaal in gedachten bij de ouders.

Zondag beseften we eigenlijk pas dat dit ook een besmettelijke variant zou kunnen zijn. Echter het ziekenhuis heeft bevestigd dat het hier niet om een besmettelijke variant gaat. Je  kunt je de paniek voorstellen bij de ouders van de creche. Helaas wordt er volgens mij niet goed omgegaan met het verstrekken van informatie en dat versterkt alleen maar de onrustgevoelens. Zeker nu er een aantal kinderen last blijken te hebben van koorts en overgeven. Voorzover te overzien is, is er geen reden tot ongerustheid. Arwin blijft toch nog even thuis.

Vrijdag zal de begrafenis zijn. Inmiddels (00.25) is er een hevig onweer aan het losbarsten boven Curacao met continue bliksem en gedonder. Een zeldzaam verschijnsel hier maar nu toepasselijker dan ooit.