16 augustus 2005

Inmiddels weet ik het ook niet meer... wie is nou wie? Gelukkig hebben ze een onuitwisbaar verschilletje: een moedervlek, Kishan een donkere op zijn rechterbeen en Rayan een lichte op zijn linkerbeen. Ik denk dat er wat pigmentkorrels overgesprongen zijn; ze voelden zich beter thuis bij de ander. (volgende keer een foto)

Maar de jongens doen het heel erg goed. Ze lachen veel en huilen alleen als Loes niet in de buurt is. En dat kan heel hard gaan, vooral Rayan denkt met zijn geschreeuw de nodige aandacht te krijgen. En dat lukt hem ook. Dus moet Loes maar dicht in de buurt blijven.

Afgelopen zaterdag zijn we gaan shoppen in Otrabanda; Loes had geen kleren meer (die haar passen) dus moest er geshopt worden. Mijn opmerking dat er 2 mogelijke oplossingen voor dit probleem zijn, nl zorgen dat die oude kleren weer passen of inderdaad nieuwe kopen, viel niet zo goed. Afijn, dan maar Otrabanda in met de hele caravaan. Het doel was Milan, klinkt hindoestaans maar was een onvervalste Antilliaanse winkel. Wat een bekijks kregen Arwin en ik met die 2 in de kinderwagen. Zoveel vrouwelijke aandacht, je zou er haast verlegen van worden. Goed dat ik wat gewend ben en Arwin inmiddels ook. Hij blijft er nog vrij nuchter onder. Grappig dat ook voor hem de algemene 37 minuten grens geldt waarna 'mannen' het geduld in winkelen schijnen te verliezen. Waar zou die timer zitten? "Kom pappa, we gaan naar buiten." Dat hebben we een paar keer gedaan. Loes heeft aan mij eigenlijk nog best een goeie, want ik vind het best wel leuk. Uiteindelijk zijn we met zijn allen naar buiten gegaan zonder iets te kopen. Maar ik weet nu wel dat lange rokken in de mode zijn... en babies ook.

Arwin heeft gelukkig nog wel kleren. Hij zoekt ze ook zelf uit. Op deze foto heeft hij een echte 'werk' aan. Zo ziet hij mij 's ochtends in een blouse naar het werk vertrekken en dat lijkt hem wel wat.