20 November

Het leven is zwaar...  Ik weet niet van wie ze het hebben maar die 2 zijn echte nachtbrakers. Alsof ze ‘s nachts pas echt beginnen te leven. Dat betekent dat we normaal gesproken zo’n keer of 4 wakker worden door een enorm overdreven schreeuw alsof het laatste moment van de verstikking genaderd is. Hartstikke overdreven dus.

Behalve afgelopen woensdag. Het regende al de hele dag en ‘s nachts geeft dat een rustgevend geluid. Loes heeft met regen altijd het idee om maar de hele dag in bed te blijven. Iedereen sliep lekker door. Buiten alles nat en binnen alles lekker droog. ja ja...

Een raar geblaf van Tommy en een continue toeter op de achtergrond deden ons toch wakker worden om 3 uur. De normale vertrouwde geluiden van airco enzo klonken deze keer anders. Loes wilde even gaan kijken. Ik weet niet meer wie het eerste uit bed stapte maar toen ik mijn voet op de grond plaatste stond ik tot mijn enkels in het water. Een vreemde gewaarwording is dat zo ‘s nachts inneens in dat warme glibberige water.  Ik keek eens rond en het water zag er andersdan de kristal heldere zee die we gewendzijn. Een bruine smurrie deed me direct denken aan de mogelijkheid dat de beerput overgelopen was. Maar het stonk toch niet zo erg. Gelukkig maar.

In het hele huis stond een centimeter of 8 water!!... en dat is heel veel!

Gelukkig hadden we wel stroom ( een gedeelte van het eiland heeft al dagen problemen met de stroomvoorziening) maar dat was ook weer een bron van zorg. Alleen de stekkers bij mijn bureau liggen op de grond dus die heb ik maar even losgekoppeld om tintelende voeten te voorkomen Een ander geluk was dat ik mijn nieuwe DELL nog steeds op ooghoogte wilde hebben want normaal zou die op de grond gestaan hebben!! Dat zou een ramp geweest zijn. De enige PC die wel op de grond stond was een geleende van Twan; die heb ik maar teruggegeven.

Na een eerste inventarisatie ronde, waarin ik uiteraard ook foto’s gemaakt heb, ben ik half naakt naar buiten gelopen. Dat leek op de Ardennen in het voorjaar. In de tuin stond het kolkende water tot mijn knieen. Tommy liep mee maar ik heb hem teruggestuurd omdat ik het te gevaarlijk vond voor hem. Bij de buren was het niet veel beter. De autos stonden onder water. Zij waren eerder wakker geworden en ik zag de meubels op de tafel staan voor zover mogelijk. Onze autos stonden nog op hun plek en ik dacht meteen dat die weleens van pas konden komen om ‘het gezin’ in veilighied te brengen.

Ik was bang dat Arwin plotseling wakker zou worden en in paniek zou raken maar the kids sliepen zorgeloos verder. Dat was wel een geluk. Vreemd, ze hebben nooit zo goed geslapen als toen. op een gegeven moment werd Arwin tochwakker en heb ik hem verteld dat er een klein ongelukje gebeurd was en of hij zijn druikbril bij zich had. Hij noemt alle ‘stoute’ dingen altijd kleine ongelukjes en zegt dan meteen ‘Maar is niet zo errug’. Hij was toch even ietsje stiller als normaal en moest de situatie even verwerken. Misschien was dit toch ietsje erruger dan normaal... Op bed was een veilige plek voor hem en Rayan werd even later ook daarbij gelegd. Tja en wat dan??

De deuren openzetten als het water buiten lager is dan binnen. In eerste instantie was dat niet zo maar later wel. Het water is eigelijk niet het ergste maar de modder die meegekomen is. En die mag niet opdrogen. Loes pakte het allemaal naar omstandigheden goed op en toen zijn we maar begonnen met trekker en veger. Eerst het ergste verwijderen en dan zoetjesaan verder. Zo stonden we dan om kwart over 3 te trekken en te vegen en de modder weg te spuiten. Na een paar uur zwoegen begon het er beter uit te zien. Je kunt je voorstellen dat alles wat op de grond lag zeiknat was. Kinderspeelgoed, schoenen, tapijten En alles moet van zijn plaats omdat de modder overal onder zit. Een zootje was het.

Om half 8 kwam Cathelene, de werkster, en die wist niet wat ze zag. “Wat is hier gebeurd?!” Alsof wij niet iedere morgen het huis een stevige beurt geven. Niet dus. Het werk kon beginnen.  Alles leek redelijk onder controle en toen ben ik toch maar naar mijn werk gegaan. Loes had inmiddels iedereen van de creche afgebeld en later hoorde ik dat de gouverneur besloten had om alle scholen een dag te sluiten. Omdat de wegen te gevaarlijk zouden zijn. De regen laat nogal wat gaten achter die je niet opmerkt als er plassen staan. (Daarom zijn die 4x4’s hier gewoon nodig)

Inmiddels is de rust hersteld en horen we de verhalen van anderen. Die nacht is er 190 mm regen gevallen in onze wijk. En ik heb eens gekeken hoe dat staat tegnover de gemiddelde neerslag in Nederland. Die is ongeveer 750 mm op jaarbasis. Dus in een nacht is hier gevallen wat normaal in het natte Nederland in een kwartaal valt. Niet slecht. In Nederland valt eens in de 125 jaar meer dan 75 mm in een etmaal. Laat Curacao ook eens ergens in uitblinken.