22 februari 2006

De eerste hobbels zijn we al tegengekomen... De deepwell bleek ietsje duurder te zijn dan geoffreerd, omdat een stukje meerwerk niet meegenomen was. Intussen is dat meerwerk weer omzeep geholpen dus nu is het afwachten wat de rekening geworden is. Voor mij wat lastig omdat ik niet weet wat ik moet verwachten van een deepwell. Ok, water, maar wat is de beste installatie? Daarom heb ik Marisella hierop afgestuurd.

De planning liet lang op zich wachten en week uiteindelijk behoorlijk af van de vorige versie. Dat krijg je als dat steeds maar uitgesteld wordt. Nu is plannen iets dat altijd problematisch blijkt te zijn en ITers hebben dan ook nog eens de afwijking hun projecten altijd positiever voor te stellen dan achteraf blijkt. Of is het een onterechte hoge dunk van eigen kunnen? Vaak wordt de vergelijking gemaakt met de bouwwereld, maar nu zie ik dat het maken van planningen hier ook niet zo ideaal is.

In ieder geval geeft de huidige planning aan dat we in oktober (2006) klaar zouden zijn terwijl de vorige planning van een medio januari nog juli aangaf als opleverdatum. Het commentaar was dat de eerste maand geen elektriciteit en dus geen water beschikbaar was (klopt) en dat in de eerste planning geen rekening gehouden was met vakanties!! Nu is dit best wel een feesteiland maar de vakantiedagen wijken toch ook weer niet zoveel af van Nederlandse maatstaven; eerder zijn het er minder. Dus daar moet nog het een en ander rechtgetrokken worden.

Vanmiddag heb ik een afspraak met de elektricien want zo’n huis heeft ook een Elektriciteitsplan. Inclusief telefoon, buitenverlichting, elektrisch hekwerk, PC-netwerk, audio-installatie en een alarminstallatie. En het is wel handig als die draden op de juiste plaats uit de muur komen.

Inmiddels vordert het design van de keuken en badkamers gestaag. Stapje voor stapje weliswaar, maar we moeten dit ook doen vanaf papier en dat doet een beroep op het voorstellingsvermogen en ruimtelijk inzicht. Gelukkig kunnen we nog steeds schuiven met de muren van het huis zodat alles passend gemaakt kan worden.

Met de jongens gaat het goed. ‘s Nachts wil Rayan nog wel eens schreeuwend wakker worden en is dan niet meer stil te krijgen. Heel vervelend allemaal, maar bij daglicht lachen ze weer alsof er niets aan de hand was.... en dat doet alles eigenlijk weer vergeven en vergeten. Arwin wordt steeds wilder. Ergens is er iets verkeerd gegaan in die evolutie; dat hormoon testeron had niet in die concentratie bij jongens terecht hoeven te komen.    

Stoeien, klimmen, zwaarden, boeven, bloed, doodmaken... allemaal begrippen die hem enorm bezighouden. Terwijl hij toch uit een vredelievend gezinnetje komt. Vorige week werd hij eens geconfronteerd met echt bloed. Meneer was na een sprong en 180 graden in de lucht ongelukkig terecht gekomen op een speeltje en viel daarbij op zijn kin. Een heel vervelende plek want een wondje daar geneest moeilijk en ‘wild vlees’  is haast onvermijdelijk. Ik heb zelf ook een klein bultje onder mijn kin. Dus Arwin is niet meer perfect maar zal met een litteken verder door het leven moeten. Het hield hem wel bezig want hij was ineens heel rustig en kalm.  

Komend weekend is het weer carnaval; een zware tijd. Vroeger in ieder geval. Nu zitten we ons af te vragen hoelang ze het volhouden langs de kant van de weg in de volle zon. Niet echt iets voor babies. We zullen zien.