8 mei 2006

Hier volgt de update van onze vakantie in Nederland.

Na een relaxte reis gedurende wat voor ons de nacht was, kwamen we omstreeks 10.00 uur Nederlandse tijd aan op Schiphol. Daar bleek het ontvangst commitee de verleiding van het rondkijken niet weerstaan te hebben. Via de centrale in Den Bosch werden ze gedirigeerd naar onze aankomsthal. En na een half uurtje wachten werden we herenigd met de gebroeders Pa en Piet Cuppen. De camper stond geparkeerd even buiten de centrale aankomsthal waar Anneke rustig zat te wachten. Daar konden we relaxed plaatsnemen in de comfortabele camper die we van ome Piet gehuurd hadden. Voor mij een stukje nostalgie en voor Loes een kennismaking met ‘nieuwe’ mogelijkheden voor toekomstige vakanties.

De eerste 10 dagen hadden we een vakantiebungalow gehuurd op Vinkeloord. Een aangename bungalow die van alle gemakken voorzien was. Van daaruit konden we makkelijk in Den Bosch komen; we parkeerden de bus op het transferium op de Vliert en voor slechts 2 Euro konden we met de bus naar de stad (incl parkeren!) Prima voorziening om de stad wat open te houden. Den Bosch is niet veel veranderd, maar wat me opviel is dat de mensen wel toe waren aan de lente. Iedereen zag er nogal somber uit, zowel wat kleding betreft als ook uiterlijk wat bij mij de volgende uitspraak ontlokte: “Een mooie meid is een zeldzaamheid” Misschien ben ik ietsje verwend?? En dat kleding en horeca duur zijn is wel bekend.

2de Paasdag hebben we met de hele familie doorgebracht in Drunen waar Mirjam een goedverzorgde brunch georganiseerd had. En dat leverde natuurlijk de familie foto's op.

Na Vinkeloord zijn we richting Cuyk gegaan waar ome Huub zijn verjaardag vierde. Dat was weer erg leuk om iedereen te zien en natuurlijk om de babies te showen. Zelfs tante Mimi en ome Tinie kwamen daar opdagen om onze nieuwe aanwinst te bewonderen. En de druktemakers lieten zich van hun beste kant zien. ‘s Avonds zijn we doorgereden naar Den Haag waar we laat aankwamen. Daar moest nog het een en ander geregeld worden voor de slaapplaatsen en om half een lag iedereen op een (wakend) oor.

Zondag was de dag van de Moeran.

Uiteindelijk vertrokken we Maandag om een uur of 3 richting Slagharen. Het was mooi weer en een lange rit. Na 2 uur hebben we de babies en onszelf maar even uitgelaten op een parkeerplaats langs de snelweg wat enkele grappige plaatjes opleverde.

‘s Avonds kwamen we aan op het attractiepark. Besloten was om de babies en Loes en Arwin onder te brengen in de bungalow die Gaitrie en Rinus gehuurd hadden. Omdat wij redelijk verwend waren met de bungalow in Vinkeloord was de overgang naar de simpelere variant in Slagharen wat lastig. De bedjes waren niet breder dan 70 cm en de lengte was krap 1.85. Petje af voor Loes die toch enkele nachten met de 2 mannen Rayan & Kishan in zo’n bed doorgebracht heeft. De babies sliepen namelijk erg slecht daar. Wat dat betreft had ik geen klagen over nachtrust want sinds lange tijd was mijn nacht niet zo rustig en stil; ik sliep namelijk als enige in de camper op een gedeelte van de camping dat eigenlijk alleen voor 55-plussers bedoeld was. Hierop werden wij vriendelijk doch dringend gewezen door een mede-kampeerster toen wij een mooi plaatsje uitzochten. Nederlandser kon niet.

Donderdag zijn we een dagje naar de dierentuin geweest in Meppel, met z’n allen in de camper. Een welkome afwisseling. Daar hebben we ook nog een oude vriendin van Loes bezocht uit Nikerie.

De laatste dag zijn we langs de ponnies gegaan waarmee Slagharen beroemd geworden is. Onze cowboy Arwin wilde wel zo’n ponny hengst besteigen. Echter bij de eerste gallop passen lag hij al naast de ponny. In het attractiepark was hij al enkele keren met zijn overmoed geconfronteerd; de mini achtbaan bleek toch zodanig eng (nieuw woord) dat meneertje halverwege eruit wilde. Vond ik niet zo handig want ik moest mezelf al behoorlijk concentreren. Niets voor mij.

De terugreis was lang maar rustig; geen files aan onze kant maar het leek erop dat iedereen naar de Veluwe wilde met de mei-vakantie. Ook weer zo'n verschil met Curacao. Gelukkig hebben wij geen last van files.

Dan stond nog een belangrijke dag op de agenda: 29 april, de verjaardag. Moest het nu 1 taart met 2 kaarsjes worden, of 1 taart met 1 kaarsje, of 2 taarten met 1 kaarsje? Kijk zelf maar wat het uiteindelijk geworden is. En eindelijk kon het lang geoefende 'Er zijn er twee jarig' met het 'Hiep, hiep, hoeraaahh!' in praktijk gebracht worden.

Ons laatste weekend zouden we in Drunen doorbrengen en aangezien de Hopmannen richting Barcelona vertrokken waren voor een week (!) hadden we het huis voor ons. We hebben dan ook dankbaar gebruik gemaakt van de luxe zoals het ligbad. Loes was niet te houden. De zondag was gereserveerd voor inpakken, wat een hels karwei bleek, en afscheid nemen. Het werd nog gezellig druk. Pa en Ma uiteraard. Angela, Joep met de kids, Gerrie en Jolanda met Pleuni. En het was mooi weer.

Maandag ochtend met slechts 20 minuten vertraging stonden we met de camper bij Gerrie voor de deur. Hij was zo aardig om ons naar Schiphol te brengen. Daar kwamen we voor het eerst op tijd aan. Maar wat bleek? Het vliegtuig had 2 uur vertraging! Helaas, maar eindelijk tijd om nog wat te shoppen. Dat bleek echter uit te draaien op het Nederlandse "kijken niet kopen". Ze hadden geen tax-free keukens of tegels of ander meubilair en daar gaat voorlopig mijn interesse naar uit.

De terugvlucht bleek erg lang te duren: 9 en een half uur. Voor Arwin net iets te lang want toen de landing voor Aruba ingezet werd wilde hij eruit en moest hij plassen... en dan gaat hij ook plassen zo weten wij. Dus Loes knoopte zijn broek los en hield vakkundig een plastic bekertje voor zijn piemel. En het werkte zonder te knoeien! Na zo'n 3 kwartier moesten we weer vertrekken naar Cuaracao waar we 20 minuten later veilig landen. Jenny stond al lang op ons te wachten; met mijn auto. Eindelijk thuis!