25 augustus

De kids doen het beter dan HetHuis… Een paar dagen liep Kishan rond met wat verhoging, uiteraard gevolgd door Rayan met hetzelfde, maar de twee bengels zijn weer hersteld. Ze worden groter en groter. Helaas niet dikker maar die hoop kunnen we wel opgeven. Net als Arwin zijn ook zij geen grote eters. Loes herinnert zich nog van vroeger hoe zijzelf af en toe een flinke tik kreeg van oma wanneer zij alweer niets wilde eten. Ze heeft mij verteld dat ze altijd een heel slank meisje geweest is.

Arwin gaat inmiddels al weer een week naar de Grote School: de Van Walbeeck School. Iedere morgen wordt hij in zijn schooluniform gehesen door Loes, zijn rugzak omgedaan en stapt hij trots met mij mee op weg naar school. Het is begonnen… Ik heb hem al voorgehouden dat dit het begin is van minstens 20 jaren fulltime leren, maar dat dringt nog niet zo door. De tweede dag was het enthousiasme al een stuk minder. Maar we mogen niet klagen want hij doet het heel goed.

De schooltijden zijn van 7.30 tot 12:30. 's-Ochtends staan we al om 7:15 in de file want alle kinderen worden hier allemaal tegelijk op het laatste moment naar school gebracht. Ik ben nog nooit zo vroeg op mijn werk geweest wat wel weer een voordeel is. 's-Middags om 12:20 rijd ik weer richting van Wallbeeck waar Arwin dan al weer klaarstaat met zijn rugzakje. Juffrouw een handje geven en dan mogen ze gaan. Van Loes moet ik altijd informeren hoe hij het die ochtend gedaan heeft maar dat schiet er weleens bij in. Bovendien wijkt dat niet zoveel af van de vorige dag lijkt mij, behalve wanneer hij met een pijnlijke blik zijn knie laat zien met echt bloed. Kinderen vallen weleens.

Een heel ander ritme weer. Ook op de creche heerst er een heel ander sfeertje nu Arwin er niet is. Een stuk rustiger volgens Loes. Zo krijgen de andere kinderen ook eens aandacht. Rayan en Kishan horen er al helemaal bij en ze doen met alles mee. Een grappig gezicht als die twee op de grond zitten en meeklappen.

Afgelopen zondag had Loes het vreemde idee om met een paar vriendinnen naar een Indiase movie te gaan die duurde van 17:00 tot 21:30; precies wanneer Happy Hour begint op Mambo. Absurd. Maar eigenlijk ook een uitdaging: Pappa met 3 kinderen op stap. Loes ging wel mee om de eerste hobbels te nemen maar om 16:00 uur moest ik het commando toch overnemen. En al zeg ik het zelf: dat ging redelijk goed… maar niet voor herhaling vatbaar! Angezien Rayan en Kishan afwisselend sliepen viel het nog wel mee. Om 19:15 besloten we naar huis te gaan: een goede traditie moet in stand gehouden worden.

Het huis gaat ietsje minder. Marisella, de architecte, moest een paar dagen naar Venezuela en ook hier gaat het gezegde op: wanneer de kat van huis is dansende muizen op tafel. Net nu ik met haar een nieuwe planning gemaakt had bleek dat na een week eigenlijk niets gedaan was. Vanmiddag heb ik een afspraak om dit te evalueren maar ik heb weinig vertrouwen.

De container met alle materialen voor het dak is inmiddels gearriveerd. Het betonnen gedeelte ligt inmiddels op de slaapkamers en badkamers. Donderdag wordt het beton gestort en dan is dit gedeelte klaar en Tsunami bestendig. Het houten gedeelte geeft me nog wat kopzorgen. De houten balken, die er enigszins krom uitzagen, en de plafond schrootjes zijn niet bewerkt tegen ongedierte, en dat is heel belangrijk hier. Ik heb op enkele plaatsen geinformeerd en weet inmiddels van de hoed en de rand. Dat wordt nog een discussie met Tito, onze Venezuelaanse leverancier. Hat wordt een gokje want als de mieren er eenmaal inzitten dan zijn ze moeilijk te bestrijden. Uiteraard ga ik het hout laten behandelen voordat het dak erop gaat, maar daarmee is het niet geimpregneerd. Het meest gangbare materiaal is onder hoge druk geimpregneerd maar dat is weer minder mooi dan de schrootjes die ik nu heb. Nog steeds ga ik er van uit dat we in oktober kunnen verhuizen…

En zo zien we jarenlang geen enkel familielid en zo staan er in 2 weken ineens 2 neven voor de deur: Eerst Maarten van Kempen uit Mill met Corine en vervolgens Jorrit van der Cruysen en Marieke uit Sambeek.

Maarten, de deskundige met veel ervaring in (ver)bouwen dacht dat het nog wel even kon duren. Hoorde ik hem iets over Carnaval zeggen?? Maarten is een oude bekende op Curacao, hij heeft hier als Marinier 9 maanden doorgebracht. Maarten die altijd op zoek is naar uitdagingen en kansen (zie Fitland), ziet wel mogelijkheden in een apartementen-complex. En daar kan ik hem zeker gelijk in geven gezien zijn grote klantenkring van 30.000 sportievelingen. Ik denk dat wanneer hij een mooie folder verspreid onder zijn klanten met een aantrekkelijke sportieve duik/fiets/4x4 vakantie er een wachtlijst ontstaat voor de komende 5 jaren. Wij zullen hem aanmoedigen in zijn initiatieven; Loes heeft al aangeboden het beheer van de appartementen op zich te nemen. Ik zal de fietsroutes verkennen en in kaart brengen. Goede duikscholen zijn er genoeg. Maar of ik mijn Jeep uitleen voor de (groot-wild) safari weet ik nog niet zeker.

Tijdens het Thais etentje met Jorrit en Marieke viel weer eens de stroom uit wat wel een bijzonder sfeertje gaf met de vele kaarslichtjes. Het was een gezellig avondje. Alsof Arwin het aan voelde komen, want hij had eerder op de avond al geoefend met de zaklantaarn.