1 Oktober

Volgens de oorspronkelijke planning zou het dak begin augustus erop zitten. Volgens de bijgestelde planning zou het dak in 2 weken erop liggen eindigend op 22 september. De realiteit is echter dat dinsdag 3 oktober begonnen werd met 4 mensen. Op mijn vraag hoelang dit zou gaan duren was het antwoord dat dit minimaal 2 weken zou zijn. Ik zei dat ik meer geinteresseerd ben in de maximale tijd en dat komt meer in de buurt van 4 weken. Dus eind oktober is het zover. Of dat inclusief de pannen is zien we dan wel weer. Er zijn hier weinig projecten die volgens planning lopen. Enerzijds ligt dat aan het totale onvermogen om te plannen en een optimistische instelling niet gehinderd door enige kennis van zaken.

Inmiddels leven we 24 oktober en zijn we weer een ervaring rijker... en toch ook armer. Het werd toch een weekje later voordat men goed en wel begonnen was met 3 man en na enig gestechel over (natuurlijk) geld. Vorige week echter kwam geheel verwacht overigens, de immigratiedienst een kijkje nemen. Curacao heeft in de regio een naam van welvarend paradijs waar het geld aan de bomen groeit, dus dat trekt veel mensen aan. Maar om te werken moet men een werkvergunning hebben. en die is niet voor onbepaalde tijd zoals voor Nederlanders tegenwoordig wel. Dus de bus van de immigratie dienst was snel volgeladen met illegale werknemers die geboeid afgevoerd werden naar Bon Futuro, onze beruchte gevangenis, in afwachting van uitzetting naar het land van herkomst. Verdonk is in vergelijking hiermee een lieverdje. En dus werd mijn team meer dan gehalveerd omdat 2 van de 3 werkers zonder papieren werkten. Inmiddels is een nieuwe, legale, ploeg aan het werk en het wordt mooi.

Na zo'n lange tijd het 'dagboek' bijgewerkt te hebben, is er zoveel gebeurd dat het steeds uitgesteld wordt. Zo is Indra, de zus van Loes nog 10 dagen op vakantie geweest. In de voetsporen van Anthony uit Suriname. Het lukt Indra als geen ander om een speciale band op te bouwen met onze jongens. Maar zij was er ook vanaf het begin bij.

8 November

Tja, wat zal ik zeggen. Geen energie meer om nog aan een "dagboek" te besteden. Ben de laatste tijd vroeg moe en wat futloos.  Misschien een winterdepressie, alhoewel met 30 graden niet zo'n sprake is van winterse taferelen. Of gaat de bouw met al z'n sores me niet in de kouwe kleren zitten? Vandaag in ieder geval gezellig gelunched met Jan Groenen, Edmiro en Twan. Jan barst altijd van de energie en nieuwe ideeen. Hij gaat binnenkort Curacao veroveren met een nieuw concept om zoutwater te ontzilten en er drinkwater van te maken. Water is duur hier dus kansen liggen er zeker.

Onze kleine mannen gaan erg hard. Arwin heeft het heel goed naar zijn zin op school. Hij is bijzonder leergierig en pikt de dingen snel op. Mooi om te zien dat hij een mooi karakter ontwikkeld. (2x mooi maar het is niet anders) Rayan en Kishan gaan in zijn voetsporen. Hele ondernemende typetjes; zeker als ze met z'n tweeen zijn. Of misschien wel doordat ze met z'n tweeen zijn. Rayan is behoorlijk verkouden deze dagen en rochelt als een oud mannetje; hij kan er gelukkig zelf om lachen. Kishan eist wat meer aandacht op die hij wat tekort gekomen is omdat Loes Rayan voortrekt. "Want hij lijkt zoveel op mij" zegt ze dan. Gelukkig ziet iedereen dat die kinderen bijna net zo knap zijn als ik.

Afgelopen dinsdag hebben we spantenbier geregeld. Het hoogste punt was de week ervoor al bereikt. Door alle drukte was ik dat vergeten maar daar werd aan herinnerd door de Colombiaanse bouwvakkers die dat een goede Nederlandse gewoonte vonden. Nog even niet verder vertellen dat we de Kerst dit jaar niet halen; dat hoeven de werklui nog niet te weten. We tillen het over het jaar heen. Toen Loes besefte dat de afrastering dit jaar zeker niet gepland stond kreeg zei schrikbeelden van onze kinderen die zich rennend voor iedere passerende auto willen gooien. Spelletje mamma!